Ρεπορτάζ από ένα θρίαμβο

Στη σέντρα για τον τελικό...

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά από τη μεγαλύτερη επιτυχία μιας νεανικής μας ομάδας (και θυμίζοντας σε όλους ότι τα μυαλά δεν πρέπει να παίρνουν αέρα), περιγράφουμε εδώ συνοπτικά τους τρεις αγώνες μας στο final-8 της Ν. Ιωνίας.

Την Κυριακή, κατεβήκαμε να παίξουμε στον τελικό χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αρκετά χορτασμένοι ίσως από την επιτυχία του Σαββάτου. Ξέραμε ότι, στην πράξη, οι πιθανότητες των δύο ομάδων ήταν λίγο-πολύ μοιρασμένες.
Λίγο πριν το δίωρο, ο αγώνας έμοιαζε να γέρνει υπέρ της Καλλιθέας, στη συνέχεια όμως είχαμε δυσάρεστες εξελίξεις στις δύο τελευταίες σκακιέρες. Η Μαντώ, που είχε εύκολα κερδισμένη θέση, κατάφερε να οδηγήσει την παρτίδα σ’ ένα ισόπαλο φινάλε πιονιών, ενώ ο Δημήτρης (με κομμάτι πάνω αλλά σε μια θέση επικίνδυνη και για τους δύο παίχτες) έστησε τελικά ματ. Ισοφαρίσαμε με μια όμορφη νίκη του Φλωράκη και πήραμε προβάδισμα όταν ο Αναγνωστόπουλος εκμεταλλεύτηκε τη μεγάλη υπεροχή που είχε από νωρίς η θέση του. Η Μαρία όμως είχε στήσει (κι αυτή από νωρίς) κομμάτι, ενώ στην πρώτη σκακιέρα γινόταν μεγάλη κι αμφίρροπη μάχη. Τελικά, γύρω στο τετράωρο, Παναγιώτης και Σταμάτης, αφού είχαν προσπαθήσει κι οι δύο να πιέσουν για νίκη, συμφώνησαν ισοπαλία. Απόμεινε η Μαρία (η τελευταία παρτίδα σε όλη την αίθουσα) που προσπαθούσε ηρωικά να σώσει μια χαμένη θέση. Κατάφερε, σε διάφορες στιγμές, ν’ αποχτήσει πρακτικές τύχες – αλλά, τελικά, τίποτα περισσότερο.

Το μπαράζ ξεκίνησε λοιπόν σε αρκετά προχωρημένη ώρα κι ενώ μια γερή νεροποντή έκανε ακόμα πιο βαριά την ατμόσφαιρα.

Εδώ, αντίστροφα απ’ τον κανονικό αγώνα, όλα άρχισαν καλά για τη Νίκαια, που βρέθηκε να προηγείται νωρίς με 2-1 (ήττα Φλωράκη, ισοπαλία τα κορίτσια μας) και έψαχνε μόνο ένα πόντο ακόμα σε τρεις σκακιέρες (είχε το πλεονέκτημα σε περίπτωση ισοπαλίας). Έναν πόντο που όμως δεν ήρθε ποτέ, αφού, κατά σειρά, ο Δημήτρης κέρδισε, ο Σταμάτης έκανε ισοπαλία από χειρότερο φινάλε πύργων κι ο Κώστας Α. έβαλε την τελευταία πινελιά σε μια μεγάλη επιτυχία.
Για τη χαρά και τον ενθουσιασμό που ακολούθησε, δεν μπορούμε να γράψουμε τίποτα.

Το φύλλο αγώνα:

Φυσιολάτρης Νίκαιας – ΣΟ Καλλιθέας – 3-3 [μπαράζ 2,5-3,5]
(τελικός, 17 Οκτωβρίου 2010)

Π. Μιχελάκος (1835) – Σταμ. Κούρκουλος-Αρδίτης (1860) – 0,5-0,5 [0,5-0,5]
Γ. Παπαδόπουλος (1350) – Κων/νος Αναγνωστόπουλος (1650) – 0-1 [0-1]
Β. Ξανθόπουλος (1345) – Κων/νος Φλωράκης (1285) – 0-1 [1-0]
Α. Βοζίκης (1225) – Μαρία Τσούμπα (1225) – 1-0 [0,5-0,5]
Κ. Λεμονής (1185) – Δημήτρης Αλεξίου (1180) – 1-0 [0-1]
Ασπ. Πραματευτάκη (1105) – Μαντώ Τσούμπα (1055) – 0,5-0,5 [0,5-0,5]

Το Σάββατο

Το πρόγραμμα των ημιτελικών μάς έφερε αντιμέτωπους με την ΠΣ Περιστερίου, την ομάδα που όλοι θεωρούσαν το αναμφισβήτητο φαβορί της διοργάνωσης. Και διόλου άδικα, αφού η περσινή πρωταθλήτρια έχει εντάξει στις γραμμές της τέσσερις παίχτες με μεγάλο ταλέντο, αναγνωρισμένη αξία και σημαντικές διακρίσεις. Από τη μεριά μας, πιστεύαμε ότι οι πιθανότητες για νίκη ήταν λιγοστές – υπήρχαν όμως. Έπρεπε να κερδίσουμε και στις τρεις σκακιέρες όπου (πιστεύαμε) είχαμε ίσες τύχες και να μαζέψουμε κάποιο ψίχουλο στις υπόλοιπες τρεις, όπου η υπεροχή των αντιπάλων μας έμοιαζε συντριπτική. Είναι σπάνιο να εξελίσσεται ένας αγώνας έτσι όπως τον έχεις προγραμματίσει, ελπίζοντας στο καλύτερο, αλλά συνέβηκε ακριβώς αυτό! Το δρόμο τον άνοιξε ο Φλωράκης που, με πιόνι κάτω, κατόρθωσε (χάρι και σε μια λανθασμένη επιλογή του Γιώργου Παπαδόπουλου, ασφαλώς) να φέρει την παρτίδα σε ισόπαλο φινάλε – το ψίχουλο που λέγαμε. Η Μαντώ έκανε το καθήκον της, ενώ η Μαρία κι ο Δημήτρης υπέκυψαν φυσιολογικά (αν κι ο δεύτερος θα μπορούσε να πετύχει κάτι, αν ήταν λίγο πιο ψύχραιμος στο κρίσιμο σημείο). Η υπέρβαση ήρθε από τον Κωνσταντίνο Αναγνωστόπουλο που, παίζοντας με λίγα δευτερόλεπτα στο ρολόι του, ολοκλήρωσε νικηφόρα μια μεγάλη παρτίδα. Ο Σταμάτης τέλος, που είχε από νωρίς κερδισμένη θέση, ξεπέρασε με τον καλύτερο τρόπο κάποιες τεχνικές δυσκολίες της θέσης κερδίζοντας καθαρά. Οι δυο αυτές νίκες (και γενικά το 2,5/3 στις τρεις πρώτες σκακιέρες) είχαν ακόμα πιο γλυκιά γεύση, καθώς απέναντι στους παίχτες μας κάθονταν ιδιαίτερα ισχυροί αντίπαλοι.
Η νίκη του ΣΟ Καλλιθέας προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο σκακιστικό κόσμο επειδή αμφισβήτησε στην πράξη το αήττητο της Πνευματικής Στέγης.

Το φύλλο αγώνα:

ΠΣ Περιστερίου – ΣΟ Καλλιθέας – 2,5-3,5
(ημιτελικά, 16 Οκτωβρίου 2010)

Γ. Σταθόπουλος (1970) – Σταμ. Κούρκουλος-Αρδίτης (1860) – 0-1
Π. Τζουγανάκης (1940) – Κων/νος Αναγνωστόπουλος (1650) – 0-1
Γ. Παπαδόπουλος (1820) – Κων/νος Φλωράκης (1285) – 0,5-0,5
Γ. Μπέλλος (1725) – Μαρία Τσούμπα (1225) – 1-0
Ελ. Φράγκου (1715) – Δημήτρης Αλεξίου (1180) – 1-0
Π. Αδάμης (1165) – Μαντώ Τσούμπα (1055) – 0-1

Παρασκευή

Ομολογούμε ότι ο προημιτελικός της Παρασκευής, μετά από όσα ακολούθησαν, έχει ξεθωριάσει κάπως στη μνήμη μας – μολονότι κι αυτό το ματς είχε τις συγκινήσεις του. Παραθέτουμε απλώς το φύλλο αγώνα:

ΣΟ Καλλιθέας – ΓΑΣ Χολαργού – 4-2
(προημιτελικά, 15 Οκτωβρίου 2010)

Σταμ. Κούρκουλος-Αρδίτης (1860) – Ι. Λύτρας (1425) – 1-0
Κων/νος Αναγνωστόπουλος (1650) – Γ. Κοσκινάς (1360) – 0,5-0,5
Κων/νος Φλωράκης (1285) – Α. Παπασημακόπουλος (1340) – 0-1
Μαρία Τσούμπα (1225) – Β. Παπασημακόπουλος (1175) – 1-0
Δημήτρης Αλεξίου (1180) – Γ. Γεωργακόπουλος (1130) – 1-0
Κων/νος Βατικιώτης (1155) – Ι. Κοκνοτού – 0,5-0,5

ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ έπαιξαν φέτος οι Σταμάτης Κούρκουλος-Αρδίτης (5,5/6), Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος (2,5/4), Κωνσταντίνος Φλωράκης (4,5/8), Μαρία Τσούμπα (3,5/8), Δημήτρης Αλεξίου (4,5/7), Κωνσταντίνος Βατικιώτης (3/5), Δημήτρης Κετσέας (0,5/1), Μαντώ Τσούμπα (5,5/7), Σταύρος Κετσέας (2/2).
Σημειωτέον ότι στην ομάδα δεν υπήρχε δεκαεξάχρονος: όλα τα παιδιά είναι από 12 ως 15 χρονών (μέσος όρος ηλικίας 13,5) και φυσικά θα αγωνίζονται και του χρόνου στην ίδια κατηγορία.
Το πόσο δεμένη είναι αυτή η ομάδα φάνηκε στους δύο τελευταίους κρίσιμους αγώνες: όλοι έπαιξαν καλύτερα από όπως θα παίζανε σ’ ένα ατομικό τουρνουά. Και είναι όμορφο να διαπιστώνεις ότι, στον τελικό (κανονικό ματς + μπαράζ), όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους στο αποτέλεσμα: δεν θα μπορούσαμε να κερδίσουμε τον τίτλο αν έλειπε οποιοσδήποτε από τους έξι.
Και μια τελευταία παρατήρηση: όταν, πέρσι, φτάσαμε στον τελικό του Πρωταθλήματος Παμπαίδων (όπου χάσαμε στα μπαράζ), πολλοί μίλησαν για έκπληξη. Την άνοιξη, στο Μικτό Νεανικό, όπου πήραμε τη 2η θέση, ακούστηκε πάλι κάτι για έκπληξη. Τώρα, που πατήσαμε για πρώτη φορά την κορυφή, ε, τώρα, ήταν «η μεγάλη έκπληξη».
Νομίζουμε ότι αυτή η ομάδα (με τον ίδιο σκελετό σε όλες αυτές τις διοργανώσεις) έχει πια αποδείξει αρκετά την αξία της ώστε τυχόν μελλοντικές επιτυχίες της να μη θεωρούνται, στο εξής, «έκπληξη». :-)

 

Και λίγες κακοτραβηγμένες φωτογραφίες μέσα στον πανικό της απονομής (τέτοια ώρα, τέτοια λόγια):

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: