Βιετ-σκάκι

Ο Ν.Κ. στο νότο των Βιετ

Ο Ν.Κ. στο νότο των Βιετ

Ο Νίκος Κούρκουλος, πατέρας, σκακιστής, συγγραφέας, και ταξιδευτής, συνόδεψε τη μικρή ελληνική σκακιστική αποστολή για τα Παγκόσμια Νεανικά Πρωταθλήματα στο Βιετνάμ. Εδώ ακολουθεί το μικρότερο, σκακιστικό ρεπορτάζ της εμπειρίας αυτής. Το περιηγητικό μέρος αυτής της εμπειρίας το δημοσίευσε εδώ, στον ιστότοπο του παλιού Καλλιθεάτη σκακιστή και φίλου, του συγγραφέα Νίκου Σαραντάκου.

Τη στιγμή που φτάναμε στο Στάδιο για την τελετή έναρξης, μέσα σ’ έναν απίστευτο πανζουρλισμό, ανάμεσα σε δράκους, αερόστατα και μπάντες, με τους ντόπιους να θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί μας και να ζητούν …αυτόγραφα, όλοι πιστεύω σκεφτήκαμε ότι άξιζε τον κόπο το μακρύ ταξίδι για να βρεθείς εκεί. Οι Βιετναμέζοι παίρνουν στα σοβαρά το σκάκι! Οι διοργανωτές έκαναν κάθε προσπάθεια, έδωσαν μεγάλη προβολή στο γεγονός, ο κόσμος ανταποκρίθηκε κι ήταν οπωσδήποτε ένα πολύ πετυχημένο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πέρα όμως απ’ αυτή την ας πούμε επίσημη σκηνοθεσία, μας εντυπωσίασε η θέρμη και το φιλόξενο πνεύμα των απλών Βιετναμέζων, ο αυθορμητισμός κι οι ανεπιτήδευτοι τρόποι τους.

Ο χώρος, η άφιξη, η �ναρξη, οι αγώνες, η λήξη

Ο χώρος, η άφιξη, η έναρξη, οι αγώνες, η λήξη

Γκ�σος (Ελλάδας)-Γρίβας (Τουρκίας), ο Τόμας Βίλεμζε και ο καπελωμ�νος Χρήστος Μπούσιος

Οι προπονητές: Γκέσος (Ελλάδας)-Γρίβας (Τουρκίας), ο Τόμας Βίλεμζε και ο καπελωμένος Χρήστος Μπούσιος

Πλάι σε άλλες, πολυάριθμες και καλά οργανωμένες αποστολές, με τις στολές τους και όλα τα υπόλοιπα, εμείς νιώθαμε (ως συνήθως) λιγάκι σα φτωχοί συγγενείς. Και ποιοι ήμασταν εμείς; Εφτά νεαροί σκακιστές (δυο κορίτσια και πέντε αγόρια), δυο προπονητές, δυο μαμάδες και δυο μπαμπάδες, αυτή ήταν η ελληνική αποστολή – η μάλλον η αποστολή της Χι-Λαπ, αφού το «Γκρις» δεν έλεγε τίποτα στους περισσότερους ντόπιους. Αλλά πέρα από τα γνωστά τρία μέλη (σε πολύ διαφορετικούς ρόλους ο καθένας, βέβαια!) της ελληνικής ομάδας, τον Παύλο, το Σταμάτη κι εμένα, βρέθηκαν στο Βιετνάμ κι άλλοι σκακιστές που έχουν δεσμούς με τον ΣΟ Καλλιθέας. Ο GM Στράτος Γρίβας (γέννημα-θρέμμα του ΣΟΚ) ήρθε κατευθείαν απ’ το Πεκίνο με την τούρκικη αποστολή, ενώ συναντήσαμε απρόσμενα στο Βουνγκ Τάου τον ολλανδό Thomas Willemze (1η σκακιέρα μας στο πρόσφατο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής), που προπονεί μερικούς νεαρούς συμπατριώτες του.

Στο αγωνιστικό μέρος τώρα, την καλύτερη εμφάνιση έκανε ο Τάσος Παυλίδης. Η τελική κατάταξη τον αδικεί (19ος με 6,5 β.), αφού, διεκδικώντας νόρμα, υποχρεώθηκε να κυνηγήσει τη νίκη στον τελευταίο γύρο απέναντι στο ψηλότερο έλο της διοργάνωσης. Στην ίδια κατηγορία (Όπεν 18) ο Αλέξανδρος Μπιζόπουλος πάλεψε γερά απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους (50ός με 5 β.), είχε όμως επιτυχίες και εκτός σκακιέρας! Ικανοποιητική επίδοση είχαν τα κορίτσια, με την Κατερίνα Παυλίδου 21η με 6 β. (Κ. 16) και τη Δέσποινα Σερεφίδου 25η με 6 β. (Κ. 12).

Έτοιμοι, πάμε...

Έτοιμοι, πάμε...

Ο Σταμάτης βρέθηκε σε πολύ κακή φόρμα. Μετά από μέτρια εμφάνιση στους πρώτους γύρους, δέχτηκε το τελειωτικό χτύπημα στον 5ο και τον 6ο γύρο, όταν έστησε στην κίνηση εντελώς κερδισμένες θέσεις. Από κει και πέρα, έχασε το ενδιαφέρον του (68ος με 4,5 β.). Ανάλογη απογοήτευση και για το Δημήτρη Παπακωνσταντίνου στο Όπεν 12, που ήρθε 76ος με 4 β., πολύ κάτω από τις δυνατότητές του. Την αποστολή συμπλήρωνε ο Παύλος, ο μικρός αδελφός των Παυλίδηδων (76ος με 3,5 β. στο Όπεν 8), που έφτιαχνε συχνά τη διάθεσή μας χάρι στο κέφι και τον αυθορμητισμό του.

Σε γενικότερο επίπεδο, ο θρίαμβος των Ινδών, που διακρίθηκαν σε όλες τις κατηγορίες, σε συνδυασμό με τις επιτυχίες των Κινέζων και των Βιετναμέζων, καθώς και την άνοδο των Ιρανών, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι το σκακιστικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται προς την Ασία —με σχετική υποχώρηση των Ρώσων και των λοιπών πρώην Σοβιετικών. Καθώς μάλιστα τις ίδιες μέρες ο Άναντ κέρδιζε καθαρά τον Κράμνικ, η Ινδία φαίνεται να φιλοδοξεί ότι θα είναι ο διάδοχος της παλιάς, μυθικής (σκακιστικά) Σοβιετικής Ένωσης.

Ν.Κ.